S'ke pse të jesh terapist. Mjafton të jesh aty dhe të dëgjosh. Këto pak gjëra e bëjnë një bisedë të ndihmojë, në vend që të lëndojë pa dashje.
Nxitimi për të dhënë zgjidhje e mbyll bisedën. Pyet "si ndihesh me këtë?" në vend të "provo këtë".
„Edhe mua më ka ndodhur…“ duket si empati, por ia merr hapësirën. Kthehu te ai.
"Ka njerëz që e kanë më keq" e mbyll njeriun brenda vetes. Ajo që ndjen është reale për të.
Nuk ke detyrim të mbash gjithçka. Nëse s'e përballon, thuaje me qetësi dhe mbylle bisedën.
Nëse dikush përmend se dëshiron t'i japë fund jetës ose të dëmtojë veten, mos u fshih pas heshtjes dhe mos u frikëso ta pyesësh drejtpërdrejt. Pyetja nuk ia fut idenë në kokë. Përkundrazi, i tregon se je gati ta dëgjosh.
Ky udhëzues është mbështetje mes bashkëmoshatarëve, jo trajnim klinik. Shih edhe rregullat e komunitetit.